Nadia blogt

Met twee nieuwe boeken binnen handbereik, mooi weer en verder geen plannen heb ik niet veel zin om verder dan mijn balkon te komen.  In de voormiddag had ik al eventjes mijn kleinzoon op bezoek. Dochter had een afspraak op de huisartsenwachtpost van het ziekenhuis omdat schoonzoon ziek was. De kleine was er niet al te gerust in en wou zijn mama en papa gaan zoeken. We zijn blokje om gewandeld... even naar de boten op de Dijle gekeken... en dan terug naar huis. Tegen die tijd waren ze ongeveer terug van de dokter. Iedereen weer blij en gerust. Voor de rest van de dag kwam ik niet meer van mijn balkon en las ik het eerste boek, De Avond is Ongemak , uit. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik grote stukken diagonaal heb gelezen omdat het boek mij niet kon bekoren. Ondanks dat het de International Booker Prize 2020 gewonnen had, boek van de maand was en op 1 stond in de top 10. Ik vond het maar niks. Naar mijn bescheiden mening had ze veel te veel moeite gedaan om met een literair ...

Twee jaar heeft het geduurd voor ik de moed had om naar de nieuwe bibliotheek te gaan. Sinds ze verhuisd waren naar de nieuwe locatie in het predikheren klooster was ik er nog niet geweest. Elke andere Mechelaar - al dan niet lezer - was er geweest, al was het alleen maar uit nieuwsgierigheid voor de nieuwe locatie. Mijn drempelvrees was twee jaar groter dan mijn curiositeit. Vandaag was mijn drang groot en om mij de drempel over te helpen werd ik met plezier begeleid door een vriend die er al kind aan huis was. Mijn lidmaatschap werd vernieuwd, ik betaalde de 0,10€ die nog open stond en mijn ontdekkingstocht kon beginnen.  Zoals reeds veel gehoord en ook verwacht is het een prachtig gebouw. De eigenheid is behouden, alles ademt rust en stilte uit, in grote tegenstelling met de vorige bib die modern was met een akoestiek die mij overprikkelde. Hier is dat niet het geval. Het gebouw dringt zijn stilte op aan de aanwezigen - of dat gevoel had ik toch. Niemand praatte luidop en z...

Mijn tandartsbezoek stond gepland om 12u maar ik was een beetje te vroeg en de vorige patiënt was nog in de behandelkamer en de daarop volgende zat binnen in de wachtzaal, zag ik door het raam. Ik besloot om nog niet aan te bellen en mij buiten op een bankje voor het huis te installeren. Ik zou toch nog minstens een half uur moeten wachten, rekende ik uit. De tandarts stond wat achter op haar schema. We zijn eigenlijk oude schoolvriendinnen - van toen we samen in de lessen Latijn-Grieks zaten - maar ik ben ook al sinds eeuw en dag haar patiënte. Altijd gezellig om even kort bij te kletsen want afspreken voor een drankje of etentje lukt nooit met haar volle agenda. Ze zit al volgeboekt tot december en het jaar is nog maar halfweg. Vorige keer nam ik een flesje wijn mee met de vraag om die eens samen in haar tuin uit te drinken maar zelfs dat lukt niet. Meestal werkt zij door tot 's nachts. Oude tandartsen gaan in pensioen en er komen te weinig nieuwe, jonge tandartsen bij. Ik genoot...

Het was een zeer warme dag vandaag, zo warm dat ik zelfs amper buiten kwam overdag. Alleen om even naar de kine te gaan voor een behandeling. Het was benauwd en er was weinig zuurstof in de lucht. ‘s Avonds had ik wel afgesproken met een vriendin om samen een fietstochtje te maken.  Zelf fiets ik niet graag - ik ben meer een wandelaar - maar door een aanslepende blessure ben ik nu gebonden aan mijn fiets om me te verplaatsen. Zo kom je al eens wat verder dan de gebruikelijke avondwandeling.   We vertrokken om 18u en reden langs de Dijle richting Zennegat. Daar bleven we een tijdje zitten op het terras en dronken een frisse Maneblusser. Onze vriendschap begon tijdens het pendelen toen ik nog in Brussel werkte. We zijn contact blijven houden na die periode maar hadden - behalve samen met de trein gaan werken - nooit iets samen gedaan.  Al snel blijkt dat we beiden van dezelfde kleine dingen kunnen genieten, de wonderen van de natuur, rust, stilte, mooie of bijzondere huizen...

... moet je schrijven. Gisteren las ik na lange tijd nog eens de feeds van mijn Feedly waarmee ik altijd blogs volgde - toen bloggen nog hip was en iedereen het leek te doen.  Ik dacht dat iedereen die ik destijds volgde hiermee gestopt was maar groot was mijn verbazing toen ik ineens na jaren terug een bericht van Olijf zag in mijn lijstje. Daarna ging ik op zoek naar Ils die ik ook jaren had gevolgd. Via onze blogs was er zelfs een vriendschap tussen ons drie ontstaan. Nu blijkt dat Ils niet gestopt is met bloggen maar dit deed vanop een andere blogaccount, vandaar dat ik haar schrijfsels en foto's niet meer had zien verschijnen. Ik ontdekte dat ik hier op Blogger ooit een blog was gestart maar dat de berichten verwijderd zijn. Mijn account en blog bestaan nog dus terug starten is gauw gebeurd :-) Op mijn Wordpress blog " Nadia Wandelt " post ik alleen over mijn wandelingen. Hier wil ik weer gaan schrijven over alles behalve wandelen. Omdat het kan en ik er zin in heb!